(خوجالی‌دا انسان فاجیعه باش وئردی)

انسان دئمم سنه،

حیوان دا چوخ شرفلی‌دی سندن هامی دئییر،

من‌ده اینانمیشام.

تاریخ بویو سنی تانییا بیلمه‌ییب، آزیب،

غفلتده یانمیشام.

 

دینین کی یوخ،

شرفین، ناموسون دا یوخ.

جنگل‌ده اولسادا،

حیوانلیغین، مئشه‌نین قانونو، آمان،

اودا هئچ یوخدو سنده، وای!

انسان دئمک چتین،

سنه،

حیوان دئمک چتین!

اؤزونه آد نه قویموسان،

های، ائرمنی؟

آ، های!

1374 – تهران.

دکتر حسین محمدزاده صدیقین (دوزگون) - ایکینجی شعر وبلاگینه باخین