Hüseyin Düzgün şiirleri - Durma dedi

Dedim: səni sevirəm mən,

Kəndimizdə qalma dedi.

Dedim xoşdur bu göy çimən,

Burda oba salma dedi.

 

Dedim: sınaqdan çıxaram,

Dedi: mən də vəfadaram.

Dedim: şəhrə apararam,

Onda məni alma dedi.

 

Dedim: şəhrə od bağlaram,

Dedi: daha mən dığlaram!

Dedim: sənsiz mən ağlaram,

Ürəyimi çalma dedi.

 

Dedim: de bir nədir çaram?

Dedi: mən bir kəndli yaram.

Dedim: səndən ayrılmaram!

Belə fikrə dalma dedi!

 

Dedim: gəl bəs bir baş qaçaq,

Dedi: yol çox, quldur oyaq.

Dedim: eldir bizə dayaq.

Gözlə nağıl olma dedi.

 

Dedim: eli oyadaram,

Dedi: kəs bu dili balam.

Dedim: zorlu olub obam,

Elədə bəs durma dedi.

Hüseyin Düzgün şiirleri - Nəşidə

Zəngan, Əbhər, ey xilqətin,

Sevinc dolu nəşidəsi!

Ellərimin məhrum qalan,

Nisgil saçan cəridəsi!

 

Kim deyir tarixin yoxdur?

Zirvəsisən tarixlərin.

Yeddi min il məkan olmuş,

Bayatlara hər bir yerin.

 

Hekmət qanı cari edən,

Ürəyisən, sən İranın.

Şamatı, Misri seyr edən,

Gözüsən Azərbaycanın.

 

neşidə: moqəddəs surudların şah beyti

şe´rin ən güzəl mesrai

Hüseyin Düzgün şiirleri - Gəzdim

Ömrümün ilk baharında,

Çıxdım güllü bağı gəzdim.

Tapanmadım sevgilimi,

Solu gəzdim - sağı gəzdim.

 

Həyatımda bülbül ötrü,

İşvə satan bir gül ötrü.

Vətənim ötrü, el ötrü,

Şad-şad oldum saqi gəzdim.

 

Qəmə vermək ara üçün,

Dərtlərimə çara üçün.

Bir ürəyi yara üçün,

Min dərəni-dağı gəzdim.

 

Oldum düşməni zülmətin,

Bir vurğunu təbiətin.

Baxçasını məhəbbətin,

Ömrümün xoş çağı gəzdim.

 

Seyr edəndə ilk baharı,

Görcək itirdim şux yarı,

Düzgün deyir: «bir gül sarı,

Başdan başa bağı gəzdim!»

Hüseyin Düzgün şiirleri - Düzlər

Min dil ilə keçmişlərdən,

Ey verən min xəbər, düzlər!

Mənə deyin dünya boyu,

Nələr gördüz, nələr düzlər?

 

Day ürəyim olub şan-şan,

Dünya dönüb, sanki zindan.

Doymuşam mən yaşayışdan,

Həyatda yox səmər düzlər.

 

Zalim qalır düz taxtında,

Xalqın açmır gül baxtında,

Həyatın ən xoş vaxtında,

Burda ölür hünər düzlər.

 

Qucağızı açın yara,

Gələn vardır baxtı qara.

E′tibar yox dünyalara,

Ömürdə yox bəhər düzlər.

Hüseyin Düzgün şiirleri - Kəndlilərin Oxumaları

Ay kəndlilər toplanın,

Mahnı deyib oxuyaq.

Bir-birizə saplanın,

Uzun zəncir toxuyaq.

 

Hər addımdan bir salaq,

Boynuna ağaların.

Acı qışa son qoyaq,

Üzün görək baharın!

 

Kəndliyik ay ağalar.

Dərtliyik ay ağalar!

 

ادامه نوشته

Hüseyin Düzgün şiirleri - Sarı köynək

Yan düşmüşdü, anasından,

Bir balaca sarı köynək.

Cəh-cəhindən duyulurdu,

Başına bəla gələcək.

 

Bir şərarət kənd uşağə,

Otladırdı quzu-qoyun.

Şapand-qaya tavlayaraq,

Çıxardırdı minlər oyun.

 

Köşənləri gəzə-gəzə,

Gəlib çatdı o çəmənə.

Gördüki bir sarı köynək,

Səs salıbdı cəh-cəhilə.

 

Qulaqların şaxlayaraq,

Dinlədi o quşun səsin.

Sanki deyir sözlərini,

Dali verdən öz nəfəsin.

 

Səs ardıca gəzdi-gəzdi,

Toxdadı ta bala quşa.

Bir sap çəkib şapandından,

Vurdu onun qıçın daşa.

 

Topladı bir baş quzunu,

Günəş dağda əyiləndə.

İplə quşu sallayaraq,

Sürü ilə gəldi kəndə.

 

Uşaq evdə sevinərək

Anasından qərbil aldı.

İçinə də səpib buğda,

Arasına quşu saldı.

 

Qərbil içrə, buğda üzrə,

Bir qab duru su da qoydu.

Bir şədərə qapaq edib,

Dövrəsini iplə hördü.

 

Gecə boyu sarı köynək,

Yatmadan səs-səda saldı.

Səhər onu dolu görüb,

Uşaq dərin fikrə daldı...

Hüseyin Düzgün şiirleri - Arx

Dağ döşündən açılan arx,

Ta haracan gedəcəksən?

Bilirsənmi nə vaxt, necə,

Harada sən itəcəksən?

  

Heç xəbərin varmı sondan?

Aşnasanmı gələcəklə?

Yara-yara yosma yeri,

Uğranırsan hara belə?

 

Bilirsənmi çixacaqdır,

Qabağına yol kəsənlər?

Şuş qayalar boylanacaq?

Zor edəcək sənə nələr?

 

Belə yeniş yenməkdə, sən,

Məqsədivi tanırsanmı?

Axışları oya-oya,

Bağırırsan dəli-dəli!

 

Hüseyin Düzgün şiirleri - Kəlam

Gözü ala şamlu qızı,

Sinəndə narı istərəm.

Gələcəyi yetirməyə,

Sənin tək yarı istərəm.

 

Öz elimə can demişəm,

Düşmənə qan-qan demişəm.

Sevgilimə yan demişəm,

Yar-i bidari istərəm.

 

Gözəl səni mən atmaram,

Yanından heç də getmərəm.

Hələ-hələ mən ötmərəm,

«Bəndə suvarı» istərəm.

 

Mənim ürəyim bidardır,

Sənindir hər nə ki vardır.

Əvvəlim axirim yardır,

Köməyi, yarı istərəm.

 

Mənim tək əş′ar yazanı,

Haqq yolu, şərti mizanı.

Öz içimizdə gəzəni,

Gözəl dildarı istərəm.

 

Tat dəyiləm mən əyiləm,

Düzgünüm var, ac deyiləm,

Kimsəyə möhtac deyiləm,

Sahib didarı istərəm.

Hüseyin Düzgün şiirleri - Məni Hara Atırsan Sən?

Şair dostum dayan hələ,

Əlim bilmir yorulmağı.

Məni dinlə, məni dinlə,

Bilirsən ki özün belə.

Çox acıdır bir şairin,

Tək olmağı, tək olmağı...

 

Dağ döşünün bulağı tək,

Mən gözlərdən atılmışam.

Sanılmayır burda əmək.

Ayaq üstə duram gərək.

İllərdir düşmən oxuna,

Dutulmuşam, dutulmuşam...

 

Mənim şe′rim, mənim sözüm,

Ellərimə çatmayıbdır.

İntizarda susub gözüm,

Qaralıbdır hər gündüzüm.

Yad ellinin yalanı da,

Ürəyimə yatmayıbdır...

 

Öz yurdumda, öz obamda,

Qərib gəzib danılmışam.

Qələmimdən kağızlara,

Yaş tökmüşəm damla-damla.

Budur Neron budur Firon–

Atəşində yanılmışam.

 

Eşqi muqəddəs şairəm,

Sinəmdə var qızıl ürək.

Bura mənə olub vətən,

Məni hara atırsan sən?

Necə yumum mən gözümü?

Bir dünya var burda dilək...

 

Könlüm evi olub bərbad,

Qulaq verin siz a dostlar:

Həddən aşıb zülm-o-bidad.

Yersiz mən çəkmirəm fəryad.

El nisgili bir şairi,

Bilirsiz nə hala salar?...

Hüseyin Düzgün şiirleri - Sarı bülbül

Qəmlər səni cana gətdi,

Rəngin oldu sarı bülbül,

Qəlbin zalım qış avladı,

Gəl ağlama barı bülbül.

 

Köksündə odlandı ürək,

Gülünc olur burda istək.

Hanı keçmiş zamanlar tək –

Baxçaların bari bülbül.

 

Niyə seçdin sən zülməti,

Qəbul eylədin zilləti?

Bilmirdin bu həqiqəti,

Qışın olmaz ari bülbül?

 

Qara bulud yan gedəcək,

Qəhramanlar qan edəcək.

Gün dağdan qalxıb gələcək.

Əridəcək qarı bülbül.

 

Aşıq tərpədəcək sazı,

Qaldıracaq xoş avazi.

Görəcəksən yayı yazı,

Öyəcəksən yarı bülbül.

 

Bilirəm axir yaz gələr,

Günəş yerə nur sərpələr.

Yenə güllər işvə eylər,

Eyləmə çox zarı bülbül.

 

Girrik qızıl gül bağına,

Bənövşələr oylağına.

Yetər yarın qulağına,

Sən sızıldat tarı bülbül.

 

Düzgün deyir dönəcək il,

Yanağından qan–yaşı sil.

Sazı götür aç gilən dil,

Oxu oxu sarı bülbül.

 

Hüseyin Düzgün şiirleri - Ana Vətən, Ana Vətən

Qəhramanlar diriləcək,

Önündə yad əyiləcək,

Oğulların seviləcək,

Şən gələcək, tez gələcək,

Ana  vətən, ana vətən!

 

Ətirlidir qoynun sənin,

Güllənəcək dərələrin!

Gedəcəkdir dərdin-qəmin,

Diləklərim açar çiçək,

Ana  vətən, ana vətən!

 

Yad bağırır yalan-yalan,

Mənə deyir: bizə inan!

Etmir bunu asla güman,

Səndən olmaz heç əl çəkmək,

Ana  vətən, ana vətən!

 

Bulaqların sərin sənin,

Çəşmələrin dərin sənin,

Uca zirvə yerin sənin,

Ən gözəlsən bunu bilək,

Ana  vətən, ana vətən!

 

Sən mənimsən, mənimkisən,

Sən biridin, bəs ikisən?

Ürəyimdə sən, təki sən,

Yer dutubsan, belə gərək!

Ana  vətən, ana vətən!

 

Gözəlikdə bir dənəsən,

Məncə, dünya təki sənsən.

Ancaq sənə bağlıyam mən,

Sərf etmişəm burda əmək,

Ana  vətən, ana vətən!

 

Dağlarında gül açacaq,

Qızıl günəş nur saçacaq.

İşığından qurd qaçacaq,

O günə gəl könül verək,

Ana  vətən, ana vətən!

 

Qan rəngində bayrağın var,

Dünyalarca növrağın var,

Yaz nəfəsli min dağın var,

Mən qoymuşam burda ürək,

Ana  vətən, ana vətən!

Hüseyin Düzgün şiirleri - Bilur lalə

Əski bilur laləsini,

Hər gün səhər-səhər silər.

Tozun alar, parıldadar,

Durub bir anlıq seyr edər.

 

Tikər yorğun gözlərini,

Sanki dalar keçmişlərə.

Ağ birçəkli qadın anam,

Heç baxışın sərməz yerə.

 

Başı uca, gözü diri,

Laləsinə baxar, baxar.

Baxışının vüs′ətinə,

Yoldan gələr güllü bahar.

 

Gözlərinin şoasında.

Dözümlərdən nişanə var.

Doğruluqdan, düzgünlükdən,

Sədaqətdən təranə var.

 

Azərbaycan ellərinin,

Anasıdır mənim anam.

Qəlbdən qopan şe´rlərimin,

Aynasıdır mənim anam.

 

Qəlbində zərrəcə toz yox,

Təmiz bilur laləsi tək.

Safdır, təmizdir, arıdır,

Köksündə alışan ürək.

Hüseyin Düzgün şiirleri - Suyun Lildi

Köhullər işdən düşübdür,

Şah Bulağı suyun lildi.

Bir içim su içənmədim,

Həsrətinəm neçə ildi.

 

Olaram mən sənə bərdə,

Sən nərdəsən, oğlun nərdə.

Dərmansan hər qəmə dərdə,

Səndən axan qızıl güldü.

 

Söz qoşdum ürək dağladım,

Qussədən çələng bağladım.

Çoxlarına mən ağladım,

Dərdimi tək Düzgün bildi.

Hüseyin Düzgün şiirleri - Axar Olsun

Sultaniyə! Əbhər dağın,

Köksünə gül taxar olsun.

Yenə alaçıq qurulsun,

Şah Bulağın axar olsun.

 

Korluq çəkməsin ellərin,

Dağlardan daşsın sellərin.

Ağ bəniz sarı tellərin,

Bayğın-bayğın baxar olsun.

 

Allah qorusun Zənganı,

Sənə baxş etsin elxanı.

Cəvanların qeyrət kanı,

İldırım tək şaxar olsun.

 

Qəlbimi burda quyladım,

Qamətinə boy boyladım.

Gözəllərini hoyladım,

Dönüb canım yaxar olsun.

Hüseyin Düzgün şiirleri - Sənə Gəldim

Elm-ü-hünər mədinəsi,

Sultaniyə, sənə gəldim.

Tarixin odlu sinəsi,

Sultaniyə, sənə gəldim.

  

Yerin beşinci cənnəti,

Elin ən uca himməti.

Dinin mücəssəm qeyrəti,

Sultaniyə sənə gəldim.

 

 Şamdan gəlirdi xəracın,

Misirdən, Çindən də bacın.

Yoxmuş acın, yalavacın,

Sultaniyə, sənə gəldim.

 

Mən düzgünəm, oğlun sənin,

Qurbət çəkəni vətənin.

Ürəyimə aldım qəmin,

Sultaniyə, sənə gəldim.

Hüseyin Düzgün şiirleri - İnlə dağlar

Yolları yorub gəlmişəm,

Gəzə-gəzə, sinlə dağlar.

Gül çiçəklər gətirmişəm,

Ətəyinə çinlə, dağlar!

 

Uzaqlarda tozum qaldı,

Dövran məni zülmə saldı,

Yarımı əlimdən aldı,

Yağı gəldi kinlə dağlar!

 

El mənim dərdimi bildi,

Gözlərimdən yaşı sildi.

Sovlətim inkar edildi,

Sən də ağla, inlə, dağlar!

 

Yad gözündə sözüm oxdur,

Qəmim var, sevincim yoxdur.

Düzgünün nisgili çoxdur,

Al köksünə dinlə, dağlar!

Hüseyin Düzgün şiirleri - Tac demişəm

Mən düzünə qədəm basdım,

Yaşa səni, yaşa yaylaq!

Yolların nəfəsin kəsdim,

Yaşa səni, yaşa yaylaq!

  

Arzu edirdim uşaq kən,

Oynayardım dağlarında.

Qismət oldu görüm səni,

Ömrümün son çağlarında.

  

Səndən köçən ağır elə,

Başım üstə tac demişəm.

Qaşqayı tək elim vardır,

Deyiləm möhtac, demişəm.

 

 Düzgünəm mən, saf eşqim var,

Çeşmələrin sayaq axar.

Səhəndin uca başından,

Həsrətlə «Dena»ya baxar.

 

Hüseyin Düzgün şiirleri - Canlı Risale

Əcəb yerindən edibdir o şux qəzalə səni,

Ki cumdurubdu dərin fəlsəfi xəyalə səni.

Həyat gerçəyinin ol gül üzlü ceyranı,

Qəzal-i zənn o xəyalə edib həvalə səni.

Qamışlığın qamışı misli vəsl axtararaq,

Sinər fəğanə gətirmişdir ah o nalə səni.

Gecə-günüz niyazımdır ilah-i mənnandan,

Zəmanə caynağı uğratmasın zəvalə səni.

Təmiz xəmirən içində seçib dərin yetənək,

Yetirdi yaxşı o Əllaməmiz kəmalə səni.

Riyasi zahidin aldatmadı, əcəb qıldı,

Füzuli ilə Nəsimilə həm piyalə səni.

Diyar-i qeyirə gər olsan da vəsleyi nacur,

Bu yurda, bu vətənə bağlayıb qəbalə səni.

Sən ey xətib-i vətən! xəsm höccətin sındır,

O saldı basğına, hicrə məni, məlalə səni.

Gün öylə gün, vətən öylə vətən ola ki görəm,

Susuz bu yurdumun üstündə bir şəlalə səni.

Həqiqət axtaran əcdad-i pakımız haqqına,

İlahdan dilərəm çatdıra cəlalə səni.

Edə bu yazğısı əsvəd qərib millətimin,

Keçən təvarixinə canlı bir risalə səni.

Əpuş nəslinin illərcə tünd-badında,

Günəşli yurduma birdə becərdə halə səni.

Sən indi qismətə bax Düzgün, işləri seyr et,

Həvalə eyləmişəm mən də bir xəyalə səni.

Hüseyin Düzgün şiirleri - Qara Məcmuə

 

Nigarım heykəlin candan yaranmış,

Sənin cismində şux canan yaranmış.

Vucudun səfhə-səfhə ayəti həqq,

İlahi vəhydən insan yaranmış.

Boya heç yoxdur ol nazik bədəndə,

Qaradan ağ, qara ağdan yaranmış.

«Qara Məcmuə»si şeyxol şiyuxun,

Qılavuz kimi Qur´andan yaranmış.

Onu Düzgün özünə rəhbər etmiş,

Dilindən dürr, həm mərcan yaranmış.

Hüseyin Düzgün şiirleri - Sədaqət kanı

İranın mən canlı beyni, beyinin də canıyam,

Azəristan mülkünün bir çağlayan Ümmanıyam.

Dinim İslamdır mənim, Qur´anı rəhbər qılmışam,

Ən gözəl yol seçmişəm insanlığın vicdanıyam.

Qəlbim avlandı əzəl gündən Muğan qışlağına,

Bu elin, bu millətin bir düşgünü, heyranıyam.

Bir şeyə hər kim yalan ya doğru qurban söyləyir,

Mən məarif şəhrinin, mən Ərdəbil qurbanıyam.

Mə′nəviyyət olmasa, yoxdur həyatın anlamı,

Zahirin altında gizli batinin insanıyam.

Şeyx Səfinin Qara Məcmuəsi məş′əldir mənə,

Yolları aydınladan bir şö′leyi nuranıyam.

Müshəfim bir eldə, şəmşirim bir əldə, atlanan,

Xalqı təqva də´vəti ilə coşan ruhanıyam.

Hər yalan qurqu quran ovbaşa əhsən söyləməm,

Şairəm, Düzgün təxəllüslü sədaqət kanıyam.

Hüseyin Düzgün şiirleri - Səsim Qaşqayı

Nəfəsim, həvəsim, səsim Qaşqayı,

Obam, elim, kimsəm, kəsim Qaşqayı.

Bayrağın çiynimdən qoymaram yerə,

Qoyma yad önündə əsim Qaşqayı.

Dumanlı dağların ardında qaldım,

Dadıma yet, fəryad rəsim, Qaşqayı!

Başqalarından day məhəbbət ummam,

Sənin məhəbbətin bəsim, Qaşqayı!

Düzgün deyir: «mənim səsimə səs ver,

Nəfəsim, həvəsim, səsim qaşqayı!»

 

Hüseyin Düzgün şiirleri - E´tina

Dərmana çevrildi yar şe′rim mənim,

Verdiyin dərdə dəva lazım deyil.

Şe′rimi but tək sitayış eylilrəm,

Daha heç Rəbb u Xuda lazım deyil.

Küfr söylərsəm ilahi əfv qıl,

Kafirə başqa cəza lazım deyil.

Mən sənin məcnununam ağlım uçub,

Məcnun üçün e´tina lazım deyil.

Hər cəfaya düzgün adət eyləmiş

Böylə mo′tada cəfa lazım deyil.

 

Ərdəbil yüksəlir abad olur,

Təbrizin qəlbi açır şad olur.

Sevgi bəslir elinə nəsl-i cədid,

Gənci yüz bidada bir dad olur.

Türkcəmiz fırlanaraq dillərdə,

Dönür üsyanlara fəryad olur.

Hüseyin Düzgün şiirleri - İbtida

Yarəbb, Füzuli tək mənə də olgil ibtida,

Göstər təriqi cədd-i pakımı, ey xaliqi səma!

Öz özlüyümdən al məni, səndə fəna olum,

Öylə məmat ver kim ola mətləi bəqa.

Qəlbim əsirdir sənə, səndən mədəd dilər,

Bu düz sirat da bizə ol yar-ü rəhnüma.

Kibri aşinaləri bizə əğyar oldular,

Öz aşinalərinlə bizi eylə aşina.

Ləngan intihasına Düzgün yolun çatıb,

Gördü ki intihada da həm sənsən ibtida.

Hüseyin Düzgün şiirleri - Ay Qalası

Quzu otlur göy yamacda,

Qaranquş oxur ağacda,

Qız, çörəyi yapır sacda,

        Yar qayıdır otay yaldan,

        Ayrılırı qız məlaldan.

 

Göy pərisi bulud sağır,

Yağış yağır ağır-ağır,

Mənimdə elimi çağır,

       Duraq səlamlı səmaya,

        Namaz de ulduza aya.

ادامه نوشته

Hüseyin Düzgün şiirleri

Durma dedi

Dedim: səni sevirəm mən,

Kəndimizdə qalma dedi.

Dedim xoşdur bu göy çimən,

Burda oba salma dedi.

Dedim: sınaqdan çıxaram,

Dedi: mən də vəfadaram.

Dedim: şəhrə apararam,

Onda məni alma dedi.

ادامه نوشته

Prof. Dr. Hüseyin Düzgündən bir neçə şer

İbtida

Yarəbb, Füzuli tək mənə də olgil ibtida,

Göstər təriqi cədd-i pakımı, ey xaliqi səma!

Öz özlüyümdən al məni, səndə fəna olum,

Öylə məmat ver kim ola mətləi bəqa.

Qəlbim əsirdir sənə, səndən mədəd dilər,

Bu düz sirat da bizə ol yar-ü rəhnüma.

Kibri aşinaləri bizə əğyar oldular,

Öz aşinalərinlə bizi eylə aşina.

Ləngan intihasına Düzgün yolun çatıb,

Gördü ki intihada da həm sənsən ibtida.

ادامه نوشته

اعتنا - حسین دوزگونون شعرلری

درمانا چئوریلدی یار شعریم منیم،

وئردیگین درده دوا لازم دگیل.

شعریمی بوت تک سیتاییش ائیلیرم،

داها هئچ ربّ و خدا لازم دگیل.

کفر سؤیلرسم ایلاهی عفو قیل،

کافیره باشقا جزا لازم دگیل.

من سنین مجنونونام، عاغلیم اوچوب،

مجنون اوچون اعتنا لازم دگیل.

هر جفایا دوزگون عادت ائیله‌میش

بؤیله معتادا جفا لازم دگیل.

اورمو لوحه‌لری  - ص 7.

ابتدا - حسین دوزگونون شعرلری

یارب، فضولی تک منه ده اولگیل ابتدا،

گؤستر طریق جدّ پاکیمی، ای خالق سما!

اؤز اؤزلوگومدن آل منی، سنده فنا اولوم،

اؤیله ممات وئرکیم اولا مطلع بقا.

قلبیم اسیر دیرسنه، سندن مدد دیلر،

بودور صراط ده بیزه اول یار و رهنما.

کبر آشنا‌لری بیزه اغیار اولدولار،

اؤز آشنا‌لرینله بیزی ائیله آشنا.

لنگان انتهاسینا دوزگون یولون چاتیب،

گؤردوکی انتها دا دا هم سنسن ابتدا.

یورد غزللری - ص 1.

بو گئجه - حسین دوزگونون شعرلری

عاشورا گئجه‌لری تبریزده شمع پایلاما مراسیمی مناسیبتیله

«‌‌گولو - گولزار رسالت بو گئجه،

شیمردن ایسته‌دی مهلت بو گئجه!»‌

اذانین آخدی صداسی جانیما،

بو گئجه ایسته‌مه حاشا ائلیه‌م.

گئدیرم آی باجی قیرخ بیر مسجیده.

آنامین نذرینی برپا ائلیه‌م.

باش وئریبدیر نه قیامت بو گئجه!

ادامه نوشته

ترانه - حسین دوزگونون شعرلری

منده بو اوره‌ک‌‌‌،

گئنیش گؤیلر تک

آچیقدیر‌‌‌، صافدیر‌‌‌.

بئله ده گره‌ك‌‌‌.

 

ائلیم اؤیونو‌‌‌ر،

زامانا دؤنور‌‌‌.

خلق اوچون منیم

قلبیم دؤیونور‌‌‌.

 

من آغلامازدیم‌‌‌،

درد چاغلامازدیم‌‌‌.

ائل قورتولسایدی‌‌‌،

جان داغلامازدیم‌‌‌.

 

میندی آتینا‌‌‌،

گئتدی ساتینا‌‌‌.

آلداندی یادین،

تبلیغاتینا‌‌‌.

کیچیک شعرلر - ص  54.