ائل نيسگيلي- حسین دوزگونون شعرلری

Durma dedi

Dedim: səni sevirəm mən,

Kəndimizdə qalma dedi.

Dedim xoşdur bu göy çimən,

Burda oba salma dedi.

Dedim: sınaqdan çıxaram,

Dedi: mən də vəfadaram.

Dedim: şəhrə apararam,

Onda məni alma dedi.

Dedim: şəhrə od bağlaram,

Dedi: daha mən dığlaram!

Dedim: sənsiz mən ağlaram,

Ürəyimi çalma dedi.

Dedim: de bir nədir çaram?

Dedi: mən bir kəndli yaram.

Dedim: səndən ayrılmaram!

Belə fikrə dalma dedi!

Dedim: gəl bəs bir baş qaçaq,

Dedi: yol çox, quldur oyaq.

Dedim: eldir bizə dayaq.

Gözlə nağıl olma dedi.

Dedim: eli oyadaram,

Dedi: kəs bu dili balam.

Dedim: zorlu olub obam,

Elədə bəs durma dedi.

Nəşidə

Zəngan, Əbhər, ey xilqətin,

Sevinc dolu nəşidəsi!

Ellərimin məhrum qalan,

Nisgil saçan cəridəsi!

Kim deyir tarixin yoxdur?

Zirvəsisən tarixlərin.

Yeddi min il məkan olmuş,

Bayatlara hər bir yerin.

Hekmət qanı cari edən,

Ürəyisən, sən İranın.

Şamatı, Misri seyr edən,

Gözüsən Azərbaycanın.

neşidə: moqəddəs surudların şah beyti

şe´rin ən güzəl mesrai

Gəzdim

Ömrümün ilk baharında,

Çıxdım güllü bağı gəzdim.

Tapanmadım sevgilimi,

Solu gəzdim - sağı gəzdim.

Həyatımda bülbül ötrü,

İşvə satan bir gül ötrü.

Vətənim ötrü, el ötrü,

Şad-şad oldum saqi gəzdim.

Qəmə vermək ara üçün,

Dərtlərimə çara üçün.

Bir ürəyi yara üçün,

Min dərəni-dağı gəzdim.

Oldum düşməni zülmətin,

Bir vurğunu təbiətin.

Baxçasını məhəbbətin,

Ömrümün xoş çağı gəzdim.

Seyr edəndə ilk baharı,

Görcək itirdim şux yarı,

Düzgün deyir: «bir gül sarı,

Başdan başa bağı gəzdim!»

Düzlər

Min dil ilə keçmişlərdən,

Ey verən min xəbər, düzlər!

Mənə deyin dünya boyu,

Nələr gördüz, nələr düzlər?

Day ürəyim olub şan-şan,

Dünya dönüb, sanki zindan.

Doymuşam mən yaşayışdan,

Həyatda yox səmər düzlər.

Zalim qalır düz taxtında,

Xalqın açmır gül baxtında,

Həyatın ən xoş vaxtında,

Burda ölür hünər düzlər.

Qucağızı açın yara,

Gələn vardır baxtı qara.

E′tibar yox dünyalara,

Ömürdə yox bəhər düzlər.

Kəndlilərin Oxumaları

Ay kəndlilər toplanın,

Mahnı deyib oxuyaq.

Bir-birizə saplanın,

Uzun zəncir toxuyaq.

Hər addımdan bir salaq,

Boynuna ağaların.

Acı qışa son qoyaq,

Üzün görək baharın!

Kəndliyik ay ağalar.

Dərtliyik ay ağalar!

Yayda qan-tər içərik.

Sünbülləri biçərik.

Aclığımızdan qışda,

Şəhərlərə köçərik!

Turağayı uçanda,

Şahlar şərab içəndə.

Hər yandan qavularıq,

Kəndimizdən köçəndə!

Biz qıllıyıq tüklüyük.

Ömür boyu yüklüyük.

Hər nə dediz inandıq,

Biz qulağı tüklüyük!

Məktəb açılır yengi,

Fars deyək dingi-dingi.

Bir kimsə heç söyləmir,

«Begu binəm çi miygi?»

Qapını yağış döyür,

Ürəyimiz döyürür.

Biz burda titrəşirik,

O orda özün öyür!

Sarayda pulu sellə,

Təbim var məni yellə,

Doqtorlar deyirlər ki:

Kəndlidir, canım, vellə!

Ay qız, gözləri ala,

Dur pincə odun qala.

Şahı basdıracağam,

Nalçı yaxşı bax nala!

Çaylar çeşmələr dolar,

Sünbülü oraq yolar.

Azadlığa çıxarıq,

Güman ki bir gün olar!

Bağda çiçək əkərik,

Dibinə su tökərik.

Zalimlərin gözünə,

Ox tək axir çökərik!

Yaşıllıqdır meşəmiz,

İşləməkdir peşəmiz.

Biçiləcək şah kökü,

İtiliri teşəmiz!

Kəndliyik ay ağalar,

Dərtliyik ay ağalar!...

Molla Quran oxuyar,

Kəndli xəli toxuyar.

Xəlini apararlar,

Saraylara salarlar.

Sarayda əyləşərlər,

Qızıl şarab içərlər.

Kəndli qapıdan baxar,

Məni yandırıb yaxar.

Barmağını qaldırar,

Qırmız qanı damcılar.

Düşər xəli üstünə,

Ağ naxışda iz salar.

Göz elə orda qalar.

Göz baxmaqdan qaralar.

Qan saralar saralar...

Kəndliyik ay ağalar,

Dərtliyik ay ağalar...